مُدِرّ : ( ع . ص ) . جارى كنندهء بول . ( غياث اللغات ) . هر چيزى كه كميز راند و ادرار آورد . ( ناظم الاطباء ) . آنچه اخراج مائية اغذيه و فضول سياله مانند بول و حيض و عرق و شير نمايد . ( تحفهء حكيم مؤمن ) . آنچه رطوبت‌ها را از عروق و ديگر اعضا به مجارى بول برانگيزد تا بول را برون سازد . ( بحر الجواهر ) . شاش انگيز . موجب ادرار . مُدْرَكَة : ( ع . ص ) . تأنيث مُدرَك است . ج مدركات . مُدْرِكَة : ( ع . ص ) . قوتى است در انسان كه ادراك حقايق اشياء كند و آن عقل است و ذهن . ( غياث اللغات ) . - قوهء مدركه : قوت مفكره . هر يك از قواى پنجگانهء باطنى به نوبهء خود مدركه‌اند . ( فرهنگ فارسى معين ) . مَدْفَع : ( ع . ا ) . جاى رفتن آب . ( مهذب الاسماء ) . جاى گرد آمدن آب . ( منتهى الارب ) . محل دفع . ( ناظم الاطباء ) . ازاله كردن به قوت . دفع . ( اقرب الموارد ) ( متن اللغة ) . دفاع . ( متن اللغة ) . داخل كردن . چيزى را در چيزى ديگر . ( اقرب الموارد ) . حمايت كردن از كسى در برابر اذيت و آزارى . ( اقرب الموارد ) . دفع . ( اقرب الموارد ) . مِدْفَع : ( ع . ا ) . آلت دفع . ( اقرب الموارد ) . بر آلاتى اطلاق شود كه آتش و گلوله و ديگر چيزهاى كشنده بر سر دشمن بارند . ( متن اللغة ) . ج مدافع . ( ص ) . بسيار دفع كننده و راننده . ( منتهى الارب ) . مُدَفِّع : ( ع . ص ) . دفع كننده . ( آنندراج ) . مَدْقُوق : ( ع . ص ) . نرم كوفته شده . ( ناظم الاطباء ) . مقروع . كوبيده . لاغر . باريك . ( فرهنگ فارسى معين ) . در ميان خاك افتاده شده . ( ناظم الاطباء ) . به تب دق مبتلا شده . ( اقرب الموارد ) . مسلول . « 1 » مُدُنى : ( ص نسبى ) . منسوب به مدن به معنى شهرها . ر . ك - : مَدَنى . مِذَبّات : ( ع . ا ) . جِ مذبة . مُذَكِّر : ( ع . ص ) . پنددهنده . ( مهذب الاسماء ) . وعظ كننده . ( اقرب الموارد ) . يادآورنده . ( ناظم الاطباء ) . مَذْهَب : ( ع . ا ) . روش . طريقه . طريقت . شيوه . مسير . راه و رسم . پيشه .

--> ( 1 ) . المضاف الى بدايع الازمان ، ص 24 .